Gwint jest jednym z najczęściej stosowanych elementów konstrukcyjnych w budowie maszyn. Umożliwia rozłączne łączenie części, przenoszenie ruchu i siły, regulację położenia, a w odpowiednio zaprojektowanych połączeniach również uzyskanie szczelności.
Nie każdy gwint jest jednak taki sam. Gwinty różnią się zarysem, wymiarami, skokiem, kierunkiem, krotnością, klasą tolerancji oraz przeznaczeniem. Inne wymagania dotyczą typowej śruby metrycznej, inne śruby pociągowej, a jeszcze inne stożkowego połączenia rurowego.
W artykule wyjaśniamy, czym jest gwint, z jakich parametrów się składa i według jakich kryteriów dzieli się gwinty stosowane w technice.
Potrzebujesz wykonać lub skontrolować gwint? Główną częścią naszej oferty są sprawdziany do gwintów GO/NOGO. Dostarczamy również walce i narzędzia do walcowania gwintów oraz walcarki do gwintów.
Co to jest gwint?
Gwint jest powierzchnią śrubową utworzoną przez przemieszczanie określonego zarysu wokół osi elementu. Może zostać wykonany na powierzchni walcowej albo stożkowej, zarówno po zewnętrznej, jak i po wewnętrznej stronie części.
W uproszczeniu gwint można przedstawić jako odpowiednio ukształtowany rowek biegnący po linii śrubowej. Jego geometria nie jest jednak przypadkowa. Zarys, średnice, skok, tolerancje i pozostałe parametry wynikają z właściwej normy albo z dokumentacji konstrukcyjnej.
Podstawową terminologię dotyczącą gwintów określa norma ISO 5408. Obejmuje ona pojęcia stosowane między innymi dla gwintów symetrycznych i niesymetrycznych oraz gwintów walcowych i stożkowych.
Podstawowy podział gwintów według położenia, kierunku i zarysu wraz z przykładami oznaczeń M/MF, UNC/UNF, G/R/NPT oraz Tr/ACME.
Do czego służy gwint?
W zależności od konstrukcji gwint może realizować kilka różnych zadań.
Łączenie części
Najbardziej znanym zastosowaniem gwintu jest tworzenie połączeń rozłącznych. Śruba, wkręt, nakrętka albo gwintowany otwór umożliwiają wielokrotne łączenie i rozłączanie elementów bez ich niszczenia.
Takie połączenia występują między innymi w:
- maszynach i urządzeniach;
- konstrukcjach stalowych;
- pojazdach;
- narzędziach;
- urządzeniach elektrycznych;
- armaturze;
- elementach hydraulicznych i pneumatycznych.
Przenoszenie ruchu i siły
Gwinty pociągowe zmieniają ruch obrotowy w ruch liniowy albo odwrotnie. Stosuje się je między innymi w śrubach pociągowych, podnośnikach, prasach, imadłach, siłownikach mechanicznych i mechanizmach pozycjonujących.
W takich zastosowaniach wykorzystuje się najczęściej gwinty trapezowe, ACME, oporowe albo inne profile zaprojektowane do przenoszenia obciążenia.
Regulacja i pozycjonowanie
Gwint pozwala dokładnie zmieniać położenie elementu. Wykorzystuje się go w śrubach regulacyjnych, przyrządach pomiarowych, uchwytach, ogranicznikach i mechanizmach nastawczych.
Wielkość przesunięcia uzyskiwanego podczas jednego obrotu zależy od posuwu gwintu.
Wykonywanie połączeń rurowych
Gwinty rurowe służą do łączenia rur, zaworów, złączy i elementów armatury. W zależności od systemu mogą być walcowe albo stożkowe.
Nie każdy gwint rurowy zapewnia szczelność bez dodatkowego uszczelnienia. Sposób uszczelnienia zależy od rodzaju gwintu, konstrukcji połączenia i właściwej normy.
Jak zbudowany jest gwint?
Do jednoznacznego opisania gwintu nie wystarcza sama średnica nominalna. Konieczne jest uwzględnienie kilku współzależnych parametrów.
Budowa gwintu z zaznaczonym skokiem, średnicami i kątem zarysu
Podstawowe parametry gwintu wewnętrznego i zewnętrznego: skok P, kąt zarysu oraz średnice charakterystyczne profilu gwintu.
Zarys gwintu
Zarys gwintu jest kształtem otrzymanym w przekroju osiowym przechodzącym przez oś gwintu. Może być między innymi:
- trójkątny;
- trapezowy symetryczny;
- trapezowy niesymetryczny, nazywany także oporowym;
- okrągły;
- prostokątny;
- specjalny, określony normą lub rysunkiem.
Kształt zarysu wpływa na przeznaczenie gwintu, sposób przenoszenia obciążenia, sprawność mechanizmu, odporność na uszkodzenia oraz możliwość wykonania i kontroli.
Średnica nominalna
Średnica nominalna jest wartością używaną do oznaczenia wielkości gwintu. Przykładowo w oznaczeniu M12 liczba 12 odnosi się do nominalnej średnicy gwintu wyrażonej w milimetrach.
Nie oznacza to, że każda rzeczywista średnica powierzchni gwintu będzie wynosiła dokładnie 12 mm. Wymiary wykonawcze zależą od zarysu, skoku, położenia pola tolerancji i klasy tolerancji.
W przypadku gwintów rurowych oznaczenie calowe nie musi odpowiadać bezpośrednio średnicy zmierzonej suwmiarką. Jest to częsta przyczyna błędnej identyfikacji gwintu.
Średnica zewnętrzna
Średnica zewnętrzna jest największą średnicą gwintu. W przypadku gwintu zewnętrznego wyznaczają ją wierzchołki zarysu, natomiast w przypadku gwintu wewnętrznego – dna bruzd. W oznaczeniach i obliczeniach stosuje się różne symbole dla gwintu zewnętrznego i wewnętrznego.
Średnica podziałowa
Średnica podziałowa jest jednym z najważniejszych parametrów decydujących o współpracy gwintu wewnętrznego z zewnętrznym. Na umownej powierzchni walcowej szerokość występu gwintu odpowiada szerokości wrębu.
Odchyłki średnicy podziałowej, skoku i kąta boków mogą łącznie wpływać na możliwość prawidłowego skręcenia elementów.
Średnica wewnętrzna
Średnica wewnętrzna jest najmniejszą średnicą gwintu. W przypadku gwintu zewnętrznego wyznaczają ją dna bruzd, natomiast w przypadku gwintu wewnętrznego – wierzchołki zarysu. Jej wartość wpływa między innymi na wysokość profilu oraz przekrój rdzenia elementu.
Skok gwintu
Skok, oznaczany najczęściej literą P, jest odległością osiową między odpowiadającymi sobie punktami dwóch sąsiednich zwojów.
W gwintach metrycznych skok podaje się w milimetrach. W wielu gwintach calowych stosuje się natomiast liczbę zwojów przypadających na jeden cal, oznaczaną jako TPI – threads per inch.
Posuw gwintu
Posuw jest przesunięciem osiowym uzyskiwanym podczas jednego pełnego obrotu.
W gwincie jednokrotnym posuw jest równy skokowi. W gwincie wielokrotnym posuw stanowi iloczyn skoku i krotności gwintu:
Posuw = skok × krotność gwintu
Przykładowo gwint dwukrotny o skoku 4 mm zapewnia posuw 8 mm na jeden obrót.
Kąt zarysu
Kąt zarysu jest kątem pomiędzy bokami profilu gwintu. Jego wartość zależy od systemu gwintu.
Przykładowo ogólnego przeznaczenia gwinty metryczne ISO oraz zunifikowane gwinty calowe UN mają profil o kącie 60°. Gwinty Whitwortha wykorzystują natomiast zarys o kącie 55°.
Nie należy zatem traktować wszystkich gwintów calowych jako jednej rodziny o jednakowej geometrii.
Kierunek gwintu
Gwint może być prawy albo lewy.
Gwint prawy dokręca się najczęściej przez obrót zgodny z ruchem wskazówek zegara. Jest to rozwiązanie standardowe i najczęściej spotykane.
Gwint lewy dokręca się w przeciwnym kierunku. Stosuje się go między innymi wtedy, gdy kierunek ruchu albo obciążenia mógłby powodować odkręcanie zwykłego gwintu prawego.
Gwint wewnętrzny i zewnętrzny
Gwint zewnętrzny
Gwint zewnętrzny jest wykonywany na zewnętrznej powierzchni elementu, przykładowo:
- śruby;
- wkrętu;
- trzpienia;
- wałka;
- króćca;
- złącza rurowego.
Gwint wewnętrzny
Gwint wewnętrzny znajduje się w otworze, przykładowo w:
- nakrętce;
- tulei;
- korpusie;
- kołnierzu;
- gnieździe;
- złączu;
- otworze gwintowanym części maszynowej.
Prawidłowa współpraca obu elementów wymaga zgodności systemu gwintu, średnicy, skoku, zarysu, klasy tolerancji oraz kierunku.
Gwint wewnętrzny kontroluje się sprawdzianem trzpieniowym, natomiast gwint zewnętrzny odpowiednim sprawdzianem pierścieniowym. Na zdjęciach sprawdziany do gwintów od Universal Gauges.
Gwinty walcowe i stożkowe
Gwint walcowy
Gwint walcowy jest wykonany na powierzchni walca. Jego średnica nominalna nie zmienia się wzdłuż osi elementu.
Do tej grupy należą między innymi typowe gwinty metryczne M, zunifikowane gwinty calowe UN oraz część gwintów rurowych, np. G.
Gwint stożkowy
Gwint stożkowy jest wykonany na powierzchni stożka, dlatego jego średnica zmienia się wzdłuż osi. Gwinty stożkowe są często stosowane w połączeniach rurowych i przemysłowych wymagających określonego sposobu osadzenia lub uszczelnienia.
Przykładami są wybrane gwinty R, Rc, NPT, NPTF oraz gwinty połączeń stosowanych w przemyśle naftowym i wiertniczym.
Gwintów walcowych i stożkowych nie wolno dobierać wyłącznie na podstawie zbliżonej średnicy lub liczby zwojów.
Gwinty jednokrotne i wielokrotne
Najczęściej spotykane gwinty są jednokrotne, czyli mają jeden początek. W takim przypadku posuw na jeden obrót jest równy skokowi.
Gwinty wielokrotne mają dwa lub więcej początków rozmieszczonych w różnych miejscach obwodu. Pozwalają uzyskać większy przesuw osiowy podczas jednego obrotu bez konieczności zwiększania skoku pomiędzy sąsiednimi zwojami. Posuw gwintu wielokrotnego jest równy iloczynowi skoku i krotności gwintu.
Stosuje się je między innymi w mechanizmach wymagających szybkiego przesuwu, specjalnych zamknięciach oraz wybranych połączeniach rurowych i przemysłowych.
Podstawowe rodzaje gwintów według zarysu i zastosowania
| Rodzaj gwintu | Charakterystyka | Typowe zastosowanie |
| Trójkątny | Symetryczny profil przeznaczony przede wszystkim do łączenia części | Śruby, nakrętki, elementy maszyn, połączenia rurowe |
| Trapezowy symetryczny | Profil przystosowany do przenoszenia ruchu i obciążeń | Śruby pociągowe, podnośniki, mechanizmy regulacyjne |
| Oporowy | Niesymetryczny profil przeznaczony do dużych sił działających głównie w jednym kierunku | Prasy, mechanizmy zaciskowe, ciężkie napędy |
| Okrągły | Zaokrąglony profil odporny na uszkodzenia, zabrudzenia i intensywne użytkowanie | Armatura, sprzęgła, przemysł ciężki i zastosowania specjalne |
| Prostokątny | Profil o dobrej sprawności mechanicznej, lecz trudniejszy do wykonania i kontroli | Starsze lub specjalne mechanizmy śrubowe |
| Specjalny | Geometria określona normą zakładową albo dokumentacją | Lotnictwo, energetyka, motoryzacja, przemysł naftowy i konstrukcje specjalne |
Podstawowe rodzaje zarysów gwintów: trójkątny, trapezowy, oporowy i okrągły
Porównanie podstawowych zarysów gwintów: trójkątnego, National, UN, metrycznego ISO, prostokątnego, ACME, Whitwortha, okrągłego i oporowego.
Gwinty metryczne i calowe
Podział na gwinty metryczne i calowe odnosi się nie tylko do zastosowanej jednostki. Poszczególne systemy mogą różnić się zarysem, szeregiem średnic i skoków, klasami tolerancji oraz sposobem oznaczania.
Gwinty metryczne
W gwintach metrycznych średnicę nominalną i skok podaje się w milimetrach.
Przykładowe oznaczenia:
- M12 – gwint metryczny o średnicy nominalnej 12 mm i skoku zwykłym;
- M12 × 1,5 – gwint metryczny o średnicy nominalnej 12 mm i skoku 1,5 mm;
- M12 × 1,5-6H – gwint wewnętrzny z określoną klasą tolerancji;
- M12 × 1,5-6g – gwint zewnętrzny z określoną klasą tolerancji.
Gwinty calowe
W wielu systemach calowych oznaczenie zawiera nominalny rozmiar w calach oraz liczbę zwojów na cal.
Przykład:
- 1/2–13 UNC-2A.
Oznaczenie wskazuje między innymi nominalny rozmiar 1/2 cala, 13 zwojów na cal, serię UNC oraz klasę gwintu zewnętrznego 2A.
Szczegółowe objaśnienie oznaczeń M, MF, UNC, UNF, UNEF, G, R, Rc, Rp, NPT, Tr i ACME przedstawiamy w osobnym artykule: Oznaczenia i rodzaje gwintów – jak prawidłowo je rozpoznawać.
Gwint zwykły i drobnozwojny
Dla tej samej średnicy nominalnej mogą występować różne skoki.
Gwint zwykły ma skok przyjęty jako podstawowy dla danej średnicy. Jeżeli w oznaczeniu gwintu metrycznego nie podano skoku, zazwyczaj przyjmuje się właściwy skok zwykły wynikający z odpowiedniej normy.
Gwint drobnozwojny ma mniejszy skok. Może być stosowany między innymi wtedy, gdy potrzebne są:
- precyzyjniejsza regulacja;
- mniejsza głębokość profilu;
- większy przekrój rdzenia przy tej samej średnicy nominalnej;
- połączenie w elemencie o ograniczonej grubości ścianki;
- określone zachowanie połączenia pod obciążeniem.
Gwinty o większym skoku są z kolei często korzystniejsze w trudnych warunkach, materiałach o mniejszej wytrzymałości, przy częstym montażu albo tam, gdzie ważniejsza jest odporność na zabrudzenie i uszkodzenie początku gwintu.
Dobór skoku powinien wynikać z obciążenia, materiału, długości skręcenia, warunków pracy i właściwej normy. Nie można przyjąć, że gwint drobnozwojny jest zawsze lepszy od zwykłego.
Jak czytać podstawowe oznaczenie gwintu?
Pełne oznaczenie może zawierać:
- symbol systemu gwintu;
- średnicę nominalną;
- skok albo liczbę zwojów na cal;
- serię gwintu;
- klasę tolerancji;
- oznaczenie gwintu wewnętrznego lub zewnętrznego;
- kierunek lewy;
- liczbę zaczepów;
- długość skręcenia;
- odniesienie do normy.
Samo określenie „gwint M12” może być niewystarczające do wykonania części, dobrania narzędzia lub zamówienia sprawdzianu. Szczególnie istotne są skok, klasa tolerancji, rodzaj gwintu oraz wskazana w dokumentacji norma.
Jak wykonuje się gwinty?
Gwinty można wykonywać różnymi metodami, zależnie od tego, czy są wewnętrzne czy zewnętrzne, oraz od materiału, wymiarów, wymaganej dokładności i wielkości produkcji.
Najczęściej stosowane metody to:
- gwintowanie gwintownikiem;
- formowanie gwintu bezwiórowym wygniatakiem;
- frezowanie gwintu;
- toczenie gwintu;
- walcowanie gwintu zewnętrznego;
- szlifowanie gwintu;
- przeciąganie lub inne procesy specjalne.
Każda metoda ma inne wymagania dotyczące przygotowania otworu lub średnicy wyjściowej, odprowadzania wiórów, chłodzenia, sztywności mocowania i kontroli końcowej.
Porównanie toczenia, frezowania, gwintowania narzędziowego, walcowania, szlifowania i pozostałych procesów znajdziesz w artykule Metody wykonywania gwintów – walcowanie, szlifowanie i kontrola.
Walcowanie gwintów – walce i walcarki
Walcowanie gwintu jest metodą bezwiórowego kształtowania gwintów zewnętrznych. Zarys gwintu powstaje przez plastyczne odkształcenie materiału pomiędzy odpowiednio dobranymi narzędziami, bez usuwania materiału w postaci wiórów.
Metoda ta jest stosowana przede wszystkim w produkcji seryjnej, w której istotne są powtarzalność wymiarowa, wydajność procesu i jakość powierzchni bocznych gwintu. Prawidłowe przygotowanie procesu wymaga uwzględnienia między innymi:
- rodzaju, średnicy, skoku i tolerancji gwintu,
- materiału oraz twardości obrabianego elementu,
- średnicy półfabrykatu przed walcowaniem,
- długości walcowanego odcinka,
- metody walcowania,
- konstrukcji i parametrów posiadanej maszyny,
- wymiarów oraz geometrii zastosowanych walców.
W naszej ofercie znajdują się walce do gwintów i narzędzia do walcowania, przygotowywane pod określony detal, gwint, materiał i model maszyny. Dostarczamy również walcarki do gwintów przeznaczone do walcowania gwintów, wielokarbów, wielowypustów i profili metodą wgłębną lub przelotową.
Niezależnie od zastosowanej metody wykonania gotowy gwint powinien zostać poddany odpowiedniej kontroli wymiarowej. W produkcji seryjnej najczęściej wykorzystuje się w tym celu sprawdziany do gwintów przechodnie i nieprzechodnie GO/NOGO.
Jak kontroluje się wykonany gwint?
Sposób kontroli zależy od rodzaju gwintu, wymaganej dokładności, normy i planu kontroli.
W produkcji seryjnej powszechnie stosuje się sprawdziany graniczne GO i NOGO:
- sprawdzian trzpieniowy służy do kontroli gwintu wewnętrznego;
- sprawdzian pierścieniowy służy do kontroli gwintu zewnętrznego;
- strona GO kontroluje funkcjonalną granicę gwintu;
- strona NOGO kontroluje przeciwną granicę tolerancji zgodnie z zasadami właściwej normy.
Dopuszczalnego wejścia strony NOGO nie można określać jedną uniwersalną liczbą obrotów dla wszystkich rodzajów gwintów. Sposób oceny zależy od systemu gwintu, normy, długości skręcenia i konstrukcji sprawdzianu.
Kontrola sprawdzianami przechodnimi GO i nieprzechodnimi NOGO daje wynik graniczny: zgodny albo niezgodny. Nie wskazuje jednak rzeczywistej wartości średnicy podziałowej, błędu skoku ani kąta zarysu. Do pełnej analizy parametrów mogą być potrzebne dodatkowe pomiary.
Szczegółowe informacje o rodzajach sprawdzianów, normach kontroli i wzorcowaniu znajdują się na stronie: sprawdziany do gwintów GO/NOGO.
Jeżeli kontrola obejmuje również otwory, wałki, stożki, rowki, wielowypusty lub inne cechy detalu, zobacz także pełny program sprawdzianów kontrolnych.
Najczęstsze błędy przy rozpoznawaniu gwintu
Określanie gwintu wyłącznie na podstawie średnicy
Zbliżona średnica nie oznacza zgodności gwintów. Należy sprawdzić również skok albo TPI, zarys, kąt, stożkowość i właściwy system gwintu.
Mylenie gwintów G, R i NPT
Gwinty te mogą wyglądać podobnie, ale różnią się geometrią, sposobem oznaczania i zasadami współpracy. Nie należy stosować ich zamiennie bez potwierdzenia w dokumentacji.
Pomijanie klasy tolerancji
Oznaczenie średnicy i skoku nie określa jeszcze wszystkich wymiarów granicznych. Klasa tolerancji ma bezpośredni wpływ na pasowanie gwintu i dobór sprawdzianu.
Mylenie skoku z posuwem
W gwincie jednozwojnym wartości są równe. W gwincie wielozwojnym posuw jest większy od skoku i zależy od liczby zaczepów.
Nieuwzględnianie powłoki
Cynkowanie, niklowanie, chromowanie i inne powłoki mogą zmienić wymiary funkcjonalne gwintu. Wymagania dotyczące stanu powierzchni przed i po nałożeniu powłoki powinny zostać określone w dokumentacji.
Zakładanie, że podobne oznaczenie oznacza tę samą normę
Norma zarysu gwintu, norma tolerancji i norma jego kontroli mogą być oddzielnymi dokumentami. Przy produkcji i odbiorze należy stosować normę oraz jej wydanie wskazane na rysunku lub w specyfikacji.
Podstawowe normy dotyczące gwintów
Do najważniejszych dokumentów odniesienia należą między innymi:
- ISO 5408 – terminologia dotycząca gwintów;
- ISO 68-1 – podstawowy i konstrukcyjny zarys metrycznych gwintów ISO;
- ISO 261 – ogólny plan metrycznych gwintów ISO;
- ISO 724 – podstawowe wymiary metrycznych gwintów ISO;
- rodzina ISO 965 – tolerancje metrycznych gwintów ISO;
- ISO 1502 – sprawdziany i kontrola metrycznych gwintów ISO;
- ASME B1.1 – zunifikowane gwinty calowe UN, UNR i UNJ;
- ASME B1.2 – sprawdziany i kontrola zunifikowanych gwintów calowych;
- ISO 228-1 – gwinty rurowe, w których szczelności połączenia nie uzyskuje się na gwincie
- ISO 7-1 – gwinty rurowe, w których szczelność połączenia jest uzyskiwana na gwincie
- ASME B1.20.1 – wybrane amerykańskie gwinty rurowe, w tym NPT.
Należy zawsze sprawdzić dokument oraz wydanie normy wskazane na rysunku. Najnowsze wydanie normy nie powinno automatycznie zastępować wydania określonego w zatwierdzonej dokumentacji części.
Podsumowanie
Gwint jest precyzyjnie zdefiniowaną powierzchnią śrubową, której właściwości wynikają z geometrii zarysu, średnic, skoku, posuwu, tolerancji, kierunku i przeznaczenia.
Najważniejsze podstawowe podziały obejmują:
- gwinty wewnętrzne i zewnętrzne;
- walcowe i stożkowe;
- prawe i lewe;
- jednozwojne i wielozwojne;
- metryczne i calowe;
- zwykłe i drobnozwojne;
- złączne, pociągowe, rurowe i specjalne.
Prawidłowa identyfikacja gwintu wymaga więcej informacji niż sama zmierzona średnica. Przy produkcji, doborze narzędzia i kontroli należy uwzględnić kompletne oznaczenie oraz właściwą normę.
Najczęściej zadawane pytania
Czym różni się gwint od śruby?
Gwint jest geometrycznie ukształtowaną powierzchnią śrubową. Śruba jest natomiast konkretnym elementem konstrukcyjnym, na którym zazwyczaj znajduje się gwint zewnętrzny.
Czym różni się gwint wewnętrzny od zewnętrznego?
Gwint zewnętrzny znajduje się na zewnętrznej powierzchni śruby, trzpienia lub wałka. Gwint wewnętrzny jest wykonywany w otworze, przykładowo w nakrętce, tulei albo korpusie.
Czy skok gwintu jest tym samym co posuw?
Tylko w gwincie jednozwojnym. W gwincie wielozwojnym posuw jest równy skokowi pomnożonemu przez liczbę zaczepów.
Co oznacza symbol M?
Symbol M oznacza metryczny gwint ISO. Liczba znajdująca się za symbolem wskazuje średnicę nominalną w milimetrach, np. M10.
Czy M12 zawsze ma taki sam skok?
Nie. M12 może występować ze skokiem zwykłym albo z jednym z dostępnych skoków drobnozwojnych. Jeżeli stosowany jest skok inny niż podstawowy, należy podać go w oznaczeniu, np. M12 × 1,5.
Jak odróżnić gwint metryczny od calowego?
Należy sprawdzić średnicę, skok albo liczbę zwojów na cal, kąt i zarys profilu oraz porównać wyniki z odpowiednią normą. Sama średnica zmierzona suwmiarką może być niewystarczająca.
Czy gwint rurowy 1/2″ ma średnicę 12,7 mm?
Nie. Oznaczenie rozmiaru gwintu rurowego jest oznaczeniem nominalnym i nie odpowiada bezpośrednio średnicy zewnętrznej mierzonej suwmiarką.
Jak sprawdzić, czy gwint jest prawidłowo wykonany?
W produkcji często stosuje się sprawdziany trzpieniowe lub pierścieniowe GO/NOGO. Jeżeli potrzebna jest liczbowa ocena parametrów, wykonuje się dodatkowe pomiary właściwe dla danego rodzaju gwintu.
Wykonujesz gwinty? Dobierz proces i sposób kontroli
Pomagamy dobrać rozwiązanie zarówno do kontroli gotowego gwintu, jak i do jego seryjnego wykonania.
Najważniejszą częścią naszej oferty są sprawdziany do gwintów, w tym sprawdziany trzpieniowe i pierścieniowe GO/NOGO przeznaczone do kontroli gwintów wewnętrznych oraz zewnętrznych. Sprawdziany dobieramy na podstawie pełnego oznaczenia gwintu, wymaganej klasy tolerancji, normy wykonania i oczekiwanej dokumentacji.
Jeżeli planujesz uruchomienie albo optymalizację procesu walcowania, sprawdź również:
- walce do gwintów i pozostałe narzędzia do walcowania,
- walcarki do gwintów, wielokarbów, wielowypustów i profili.
Nie masz kompletnego oznaczenia gwintu? Prześlij rysunek techniczny, wymagania kontrolne, opis detalu albo oznaczenie obecnie używanego sprawdzianu. Zweryfikujemy dane potrzebne do przygotowania zapytania ofertowego.
